Newer posts are loading.
You are at the newest post.
Click here to check if anything new just came in.
17:38
To ona w pewnym momencie nie odebrała od niego telefonu. Kilka razy z rzędu. Zrozumiał, przestał dzwonić. Zapomniała o nim szybko, a przynajmniej tak jej się wydawało. Dwa lata później siedziała właśnie na sali wykładowej wydziału prawa na wrocławskim uniwerku, gdy zza jej pleców doszedł męski głos. Niski, pewny siebie, chropowaty. Dłuższą chwilę musiało nie docierać do niej, co słyszy, bo nie odwracała się. (...) Była zdezorientowana, ale nagle dotarło do niej, co się dzieje. Powoli, jakby z niedowierzaniem obróciła głowę. Chłopak był mniej więcej w jej wieku. Więc nie mógł być nim. Poczuła smutek i rozczarowanie. Poczuła jeszcze coś. Jego brak. Ten brak, który pojawił się wtedy, na sali wykładowej wrocławskiego uniwersytetu, pozostał w niej do dziś. Nie odczuwała go codziennie. Nie przeszkadzał jej żyć, pieprzyć się, umawiać na randki, a ostatnio nawet kochać. Od tamtej chwili wiedziała jednak, że jest. Tkwi w niej i już zawsze będzie przypominał, że coś kiedyś poszło nie tak. Co? Nie wiedziała. Gdyby wiedziała, nie wracałaby ciągle myślami do niego. Ale nie widziała, a niewiedza napędza dużo bardziej od wiedzy. Z czasem ta niewiedza stała się pragnieniem, a pragnienie marzeniem. A że marzenia są do życia potrzebne nie mniej niż powietrze, żyła.
— Pan Wilk
Reposted fromheavencanwait heavencanwait viamagolek22 magolek22

Don't be the product, buy the product!

Schweinderl